Park rozrywki część I

-Piękny widok prawda? - w aucie rozbrzmiał niecierpliwie radosny głos Chen'a. 
-Tak, uwielbiam patrzeć na gwiazdy i księżyc , są ...magiczne - mruknęłam przesiąknięta atmosferą wieczoru. 
-Wolę patrzeć się w Twoje oczy, niż na gwiazdy - zaśmiał się Jongdae i przytulił mnie.- hm hm zaraz będziemy - zamruczał zawadiacko do ucha.  Samochód delikatnym ruchem zaparkował na parkingu, noc rozświetliła uliczna lampa i neony parku rozrywki. Wyszliśmy przed auto i gdy mój chłopak dogadywał detale z ochroną, ja robiłam pierwsze rozeznanie po nowym miejscu. Wszystko błyszczało jak zaczarowane,  w tle leciała koreańska muzyka popularna, w tłumie mogłam wyłapać wiele radosnych i zakochanych par oświetlonych przez lokalną atrakcję. Poczułam, że dla tej chwili warto było męczyć się w gimnazjum z nietolerancją na moje azjatyckie zainteresowania. Wiedziałam, że musiałam być tu, przeżyć to spotkanie fanek, nacieszyć się chwilą.
-Co tam sobie tak obserwujesz? - Chen chen się zaśmiał i złapał mnie delikatnie za dłoń.-idziemy? Kiwnęłam głową i pozwoliłam się prowadzić, troski ostatnich dni, zaczęły mi odpuszczać.
-Tak patrzyłam, bo bardzo podoba mi się to miejsce, myślę, że będziemy się razem dobrze bawić! - zachichotałam i zmieniłam formę uścisku na trzymanie chłopaka za ramię. Weszliśmy w radosny tłum, pochłonięty otoczeniem. W tle usłyszałam dźwięki strzału do balonów z wodą, uderzanie plastikowym młotkiem i wiele innych. 
-Masz ochotę wybrać, czy mogę Cię dziś poprowadzić? - zapytał szarmancko Jongdae. Znów się zarumieniłam i nachyliłam lekko do ucha, szepcząc kokieteryjnie:
- Dziś chcę się zdać tylko na Twoje umiejętności..
Azjata uśmiechnął się szeroko, prawdopodobnie podbudowałam mu ego i nie krył się z tym.
-Zatem zaczniemy od nawiedzonego domu! To moim zdaniem jedna z lepszym atrakcji! -orzekł Chen z miną znawcy. Pokręciłam rozbawiona głową i pozwoliłam się zaprowadzić do kolejki. Stanie w kolejce zajęło nam około dziesięciu minut, mieliśmy szczęście bo za nami ustawił się już długi rząd, gdy tylko mój chłopak zapłacił, usiedliśmy na pierwszych miejscach długiej kolejki. 
-Ha ha przygotuj się na dużo wrażeń! - zachichotał Chen chen. 
-Ach,przeżyłam o wiele więcej niż ten domek może mi zaoferować - zrewanżowałam się zadziornie.
Naszą figlarną konwersację przerwał młody chłopak od bhp, podszedł do nas i zapiał nam wszelkie zabezpieczenia, po czym sprawdził, czy wszystko jest poprawnie. Szybkim ruchem zrobił to u pozostałych ciekawskich, i opuścił platformę startową kolejki w nawiedzonym domu. Spojrzałam jeszcze szybko na mojego chłopaka z miną " zobaczymy kto pierwszy krzyknie" i rozległo się wielkie odliczanie. TRZY,DWA,JEDEN. Wiatr rozwiał mi włosy w delikatnym pędzie, wjechaliśmy do ciemnego tunelu. Wszyscy złapali się asekuracyjnie drążków umieszczonych z przodu mini wagoników, chociaż było ciemno, mogłam odczuć, że wznosimy się w górę. Nagle stanęliśmy.
-Och, co się dzieje? - mruknął Chen zaskoczonym tonem, nie mieliśmy za dużej orientacji, bo wokół nas roztaczała się tylko ciemność przebijana delikatnymi poświatami małych diod rozlokowanych po ścianach i suficie obiektu. Potem rozległ się krzyk, a my... zawtórowaliśmy, bo nasza kolejka w zabójczym wręcz tempie powędrowała w dół, praktycznie rzecz biorąc, czuliśmy, że zjeżdżamy prawie pionowo. Tym razem włosy zawirowały w rozbrykanym tangu na twarzy osoby za mną, nie mogłam jednak na to nic poradzić, piszczałam przez adrenalinę i tym właśnie byłam wtedy najbardziej zaaferowana. Jongdae także krzyczał, ale nadal miałam wrażenie, że się uśmiecha.  Opadliśmy na linię poziomą i zaczęliśmy  wirować o trzysta sześćdziesiąt stopni wokół torów kolejki, widząc co i rusz paskudne zjawiska. Nagle gdy znów wyprostowaliśmy kierunek jazdy, przed nami pojawiła się sieć pająków, tak realistyczna, że odruchowo zasłoniłam się  rękoma, i opuściłam je dopiero wtedy gdy rozmyła się, w trakcie przejeżdżania przez nią, hologram.. Dalej ostro skręciliśmy w prawo, rozległ się trzepot skrzydeł nietoperzy, wampirzy śmiech, i prysnęła na nas zabarwiona na różowo woda. Krzyknęliśmy.  Zawrotnym tempem, przejechaliśmy przez salę duchów, w akompaniamencie gotyckiej muzyki i imitacji burzy , następnie nastąpiła fala wzniesień i opadania na kolejce i wjechaliśmy do gabinetu szalonego doktora. Wszędzie rozłożone były pseudo resztki ciał, maski zombie i inne dziwne rzeczy. Wzdrygnęliśmy się gdy odegrano coś na kształt marszu pogrzebowego, i ostatnią rzeczą jaka nas zaskoczyła były opadające na kolejkowiczów sztuczne ręce (prawdopodobnie na linkach) i dźwięk szczurów.  Po tym jak wszyscy znowu krzyknęliśmy, a paskudne obiekty osadzone na naszych plecach wróciły na miejsce, wznieśliśmy się w górę i dojechaliśmy do platformy. Kolejka zatrzymała się, a my podekscytowani wrażeniami, wyszliśmy z wagonika i doszliśmy do wyjścia.  Schodząc po schodach, Chen spojrzał na mnie i dodał:
-No to skoro to już zrobiliśmy, co powiesz na młyńskie koło? 
-Dobrze, z przyjemnością, trochę zwolnimy ha ha - roześmiałam się bardziej niż chciałam, i ponownie trzymając chłopaka za rękę, stanęliśmy w kolejce. Minęło może dwadzieścia minut i wsiedliśmy do wagoniku z zatrzaskiem.
-Och, ale będziemy mieli piękny widok na Seoul! - zachwyciłam się i spojrzałam w powoli wyłaniające się światła miasta, otoczonego blaskiem księżyca i gwiazd. Powoli mieliśmy ich sięgnąć, romantycznie, nie powiem. 
-Podoba Ci się Ann? - rozległ się szept do mojego ucha. Zaskoczona tym tonem, przekręciłam głowę w stronę towarzysza i zastałam go bliżej niż myślałam, że jest. Jego usta znów wtopiły się w moje, oddając się delikatnej fali czułości. Poczułam jak robi mi się gorąco, lecz to nie był koniec igraszek. Chen przestał mnie całować, i skierował się na szyję, delikatnie przyciągnął mnie do siebie i zaczął kąsać moją szyję, co i rusz obsypując ją namiętnymi pocałunkami. Onieśmielona jego czułością, jęknęłam i od razu zrobiło mi się jeszcze bardziej głupio. Nie potrafiłam się skupić na pięknym nocnym Seoul'u,  ON zajmował mnie wystarczająco.. Gdy znów skończył, pocałował mnie w czoło i dodał:
-Kurcze, zaraz przegapimy cały urok tej atrakcji...
Do końca kółka, Jongdae już nie wyprawiał niczego i pozwolił mi się cieszyć widokiem, zjechaliśmy na dół i wyszliśmy z wagoniku.  Doszliśmy do wyjścia i zeszliśmy po schodach.
-Co dalej Słońce? -mruknęłam kokieteryjnie do Chen'a.
-Sehun i Luhan...- odparł mi skołowanym tonem.
-Co? - zaskoczona wykrztusiłam i podążyłam za jego wzrokiem. Stanęliśmy jak wryci, przed nami to samo zrobili koledzy z Exo.