Nowy początek

Czuję ciepło..jest jasno. Gdzie jestem? Cisza jest tak...wiercąca.. moja głowa.. boli, nie słyszę..
Czekoladowe oczy.., coś się majaczy...to Ty ?  Chen? Otworzyłam oczy i mglistym spojrzeniem zerknęłam w stronę chłopaka majaczącego się na jasnym tle. Z całych sił poderwałam się do pozycji pół-leżącej.
-G-Gdzie jestem? -szepnęłam zmęczona, rozglądając się po białej sali. Umarłam? - uśmiechnęłam się smutno. Azjata pokręcił spokojnie głową i obdarzył mnie anielskim uśmiechem.
-Jesteś w szpitalu Ann..Cała, zdrowa, żywa... -odparł ciepłym głosem. Westchnęłam uspokojona i spojrzałam na dłoń. Wbity wenflon, ubranie szpitalne, zatem zgadzało się to co mówił.
-Co się stało? Jak ja się tu znalazłam? - strapiona przyglądałam się swojemu chłopakowi, jakby wszystko było irracjonalne, jakby to był tylko sen.
-Ach... to wszystko działo się tak szybko..Mieliście niesamowite szczęście, zanim te fanki wystrzeliły w Was naboje, policja która asekurowała menadżera i resztę zdołała im to uniemożliwić strzelając do nich. Szybko je dopadli, Tao i Ty w ogóle nie reagowaliście, a Luhan drżał i trząsł się potwornie. Musieliśmy mu podać środki uspokajające by z nim móc porozmawiać...
- I co z nimi teraz się dzieje? Jak ta rana pandy? - zapytałam załamana.
- Lulu czuje się dobrze, lekarz go obejrzał, kazał mu wypoczywać przez tydzień i pozwolił mu wyjść. Swoją drogą odwiedził Cię, ale spałaś. Tak samo Kai, Chanyeol , prezes i Minho z Taemin'em. Martwili się potwornie...
-Miło z ich strony..- spojrzałam na kwiaty i kartki stojące na stoliku obok łóżka. Był tam nawet miś , który bardzo mi się spodobał.
-Co do Tao.. -wróciłam wzrokiem na Jongdae - jest już po operacji, przez miesiąc będzie pod opieką specjalistów, na razie śpi..  Westchnęłam.
-Jest taki dzielny.. mam nadzieję, że szybko wyzdrowieje... ocalił mnie - szepnęłam łamiącym się głosem.
- Tak... chroni Cię lepiej niż Ja, Twój chłopak.. -odparł Chen. Zaskoczonym wzrokiem zerknęłam na Azjatę, co próbował mi insynuować? 
-Wiesz, że to nie tak.. -dodałam.
-Przestań kłamać Ann, Kai i Taemin wyjawili mi prawdę,malinka, trudno było to przegapić gdy kładliśmy Cię na łóżko szpitalne.. -odrzekł chłopak. Zabrakło mi tchu, zacisnęłam palce na pościeli.
-Masz ochotę mi coś powiedzieć? -zapytał spokojnie. Oczy zawilgotniły mi się od łez, wybuchnęłam płaczem. Połykając łzy wyszeptałam tylko "p-przepraszam", podciągnęłam nogi i oparłam się na nich zakrywając twarz rękoma. Zaczęłam drżeć, nie spodziewałam się takiego obrotu spraw, nie wiedziałam co mam myśleć, za dużo było tych emocji. Chciałam coś powiedzieć, błagać go o wybaczenie, nie potrafiłam się jednak na to zdobyć i popatrzeć mu prosto w oczy. Wtem, Chen znów mnie zaskoczył. Usiadł na brzegu mojego łóżka i pogłaskał mnie po głowie. 
-Spokojnie... Podniosłam na niego wzrok, nie rozumiałam czemu tak się zachowuje. 
-J-Jongdae.... - jęknęłam płaczliwie. Chłopak pocałował mnie w czoło i przytulił do siebie. 
-Chciałbym być wściekły, chciałbym dać Ci nauczkę, cokolwiek.. ale nie potrafię. Kiedy człowiek się zakocha, wierzy w drugą osobę do tego stopnia , że chce dać jej drugą szansę. Nawet sobie nie wyobrażasz, jak jestem zazdrosny, że Kai ci to zrobił. Kazałem mu się nie zbliżać, i mam także prośbę, byś Ty tego nie robiła. Dam ci drugą szansę, ale ogranicz z nim kontakt, i proszę.. zostań ze mną... 
Nie wierzyłam w to co usłyszałam, on mnie błagał bym z nim została?! Objęłam go zmęczona  i jeszcze bardziej się popłakałam. 
-Nie chcę Cię już krzywdzić, poprawię się ...-wymamrotałam i zaczęłam zaciągać się zapachem Chen'a. 
-Cieszę się.. naprawdę. -mruknął Azjata i pocałował mnie w usta, delikatnie i czule. Głaszcząc mnie cały czas po włosach, po czym wytarł mi łzy.
-Skoro wyjaśniliśmy to sobie, to zostawię Cię byś ochłonęła i wypoczęła, zajrzę do Ciebie wieczorem, teraz odwiedzę Tao, dobrze?
-Kiwnęłam głową i uśmiechnęłam się łagodnie.
-Poprzytulam się do misia, w ramach zastępstwa, o niego nie będziesz zazdrosny prawda? - przekornie przygryzłam wargę. 
-Jak mógłbym być zazdrosny o pluszaka którego sam Ci przyniosłem kochana? -mruknął i podał mi przedmiot.-wypoczywaj i do wieczora! -chłopak odparł słodko  i wolnym krokiem opuścił salę, zamykając za sobą drzwi, otworzył potok myśli które zaczęły zapełniać mi głowę. Co będzie dalej?

________________________________
Postaram się robić dłuższe posty, przepraszam! To wymagające, improwizować i zarazem rozpisywać się! XD