Konfrontacja

Głęboki oddech, zamknięcie oczu, tysiące myśli. Nigdy nie zastanawiałam się jak powinny brzmieć moje ostatnie słowa, co chcę po sobie zostawić. Nie zdążyłam się nawet pożegnać, wyjaśnić, powiedzieć kogo kocham, przeprosić tych których skrzywdziłam. Nie chciałam umrzeć, nie mogłam, nie teraz. Otworzyłam oczy i zebrałam swoje myśli w jedną całość, rzucając pogardliwym spojrzeniem na niższe dziewczyny.

-Aaach-przeciągnęłam się – jesteście świadome, że za morderstwo i uprowadzenie jest wyższa kara, niż za samo porwanie?

Planujecie wspólne życie, rodziny z chłopakami z EXO, ale przecież, z kartkoteką nie osiągnięcie tego, wasze marzenie nie pokrywa się z rzeczywistością. –Mruknęłam.

Lustrując ich twarze wzrokiem, zauważyłam, że tylko prowadząca auto i zakochana w Tao faktycznie nie wzięły tego pod uwagę, pozostałe uśmiechnęły się przekornie, jakbym opowiadała bajkę.

-Ha ha, naprawdę to mają być Twoje wyszukane słowa przed śmiercią? Mało ambitnie! – Prychnęła najbardziej agresywna – nie chcesz powiedzieć niczego innego niż głupiej moralizatorskiej mowy? –zaśmiała się.

-Możesz się śmiać, wszyscy kiedyś umrzemy, dostaniesz swoją rekompensatę za to – uśmiechnęłam się grając pozę pewnej siebie osoby.

-Zatem skończmy już tę grę, Cammy, zlikwiduj ją! – krzyknęła niższa Azjatka, do której wcześniej zwrócono się „Yuri”.

Wezwana przez koleżankę dziewczyna podniosła pistolet na wysokość mojej klatki piersiowej i uśmiechnęła się błogo. Fanka Tao odwróciła głowę, a liderka wyglądała na coraz mniej przekonaną do swojej misji. Wtem, zanim sasaeng użyła broni, stało się coś czego nie mogłam przewidzieć. One zresztą też. Tao wyskoczył przede mnie i zasłonił mnie swoim rozbudowanym ciałem. Potem wszystko potoczyło się szybko. Broń tej dziewczyny wypaliła, ale w wyniku odstrzału ,trafiła pandę w ramię, a nie w serce. Rozległ się krzyk, nie tylko mój. Wszyscy odkoczyli zdenerwowani, gdy tylko fanka pawiego oppy zobaczyła co się stało, momentalnie wybuchła i zaczęła się kłócić i szarpać z dwoma najbardziej agresywnymi, liderka zaczęła ją wspierać, a nasza trójka, wciąż będąc pod wpływem adrenaliny, wykorzystała okazję i poleciała ile sił w nogach w las. Stres jednak zrobił swoje i rozdzieliliśmy się na dwie grupy,ja i Tao, oraz Luhan. Nie musiałam się oglądać ani chwilę za siebie, może dziesięć minut później usłyszałam strzały i krzyki porywaczek. Musiały spostrzec się, że im uciekliśmy, rozpoczęło się polowanie. Ani ja, ani mój towarzysz nie wiedzieliśmy jak długi jest las, ale wiedzieliśmy mniej więcej w którym kierunku biec. Wszystko inne było kwestią czasu, po kolejnych upływających szybko minutach, adrenalina zaczęła opadać, więc nogi szybko dopadło zmęczenie. Tao, pomimo wielu lat spędzonych na treningu, w wyniku postrzału nie był w stanie oddać się wysiłkowi.  Gdy mieliśmy przeskoczyć już leżące gałęzie momentalnie polecieliśmy w dół. Krzyknęliśmy odruchowo i wylądowaliśmy na runie leśnym i błocie. Upadłam na plecy, więc miałam przez chwilę problem z oddychaniem, jednak gdy mroczki w głowie ustąpiły, a ja w końcu mogłam złapać głęboki wdech, spojrzałam w górę i oceniłam naszą sytuację. Szczęście w nieszczęściu, wpadliśmy do jamy która była przysłonięta gałęziami, i nawet nasz upadek, nie zniszczył ich w widoczny sposób. Tak czy siak musielibyśmy znaleźć sobie kryjówkę, bo nie byliśmy w stanie biec dłużej, ale nie spodziewałam się, że kryjówka sama nas znajdzie. Usłyszałam jęk,ach, przecież Tao wpadł tutaj z impetem mając ranę postrzałową! Musiał odczuwać ból naprawdę mocno, ale słysząc zbliżające się tupoty lekkich ciał, podbiegłam do chłopaka i zasłoniłam mu usta dłonią, pokazując drugą by był cicho. Panda zacisnął oczyi skupił się na wytrzymaniu, a gdzieś w tle echem rozniosły się szybkie kroki i głosy rozdrażnionych dziewczyn. Siedzieliśmy tak podrapani, brudni i wyczerpani, aż do ciszy, do momentu w którym byliśmy pewni, że nikogo nie ma w pobliżu, zabrałam dłoń z ust Tao i westchnęłam, a potem... po prostu się popłakałam.

-T-trzeba Cię o-opatrzeć – szepnęłam łamiącym się głosem połykając łzy i zapowietrzając się.

-W-wiem – jęknął cicho chłopak i oparł się o ścianę jamy. Pawi oppa spojrzał na swoją ranę, a potem wytarł mi dłonią łzy z policzka.

-Nie płacz, przecież żyję -  Azjata uśmiechnął się i rozejrzał po otoczeniu. Pomimo jego miłego gestu, nie umiałam przestać płakać, postanowiłam to jednak wykorzystać, wyjęłam ze spodni czystą chusteczkę i starłam łzy, nawilżając przy tym materiał. Przysunęłam się do ręki Tao, podwinęłam rękaw i dodałam:

-Zaraz Cię trochę zaboli, to nie jest woda utleniona, no ale... przynajmniej nie będziesz miał błota w ranie. Chłopak kiwnął głową i odwrócił głowę. Deilkatnymi ruchami zaczęłam wycierać krew i błoto sączące się z dziury.

-N-nabój wciąż trkwi w środku, chyba z-zablokował się na kości...-stwierdziłam drżąc.-matko....

-Lepiej żebym miał to w ręku, niż Ty w sercu – rzucił chłodno Tao i wziął głęboki oddech. – martwię się o Luhan’a.. Podniosłam wzrok z rany na twarz kolegi.

-Właśnie.... oby miał tyle szczęścia ile my mieliśmy – mruknęłam i wróciłam do czyszczenia śladu.

-Nie wiem czy powinniśmy nazywać to „szczęściem” –odparł panda, siedzimy w dziurze, ukryci pod gałęziami, z nikłymi szansami na znalezienie,uziemieni, bo żadne z nas nie wejdzie po gładkiej ścianie na górę, bez jedzenia i picia.

-Nie doceniasz jednej rzeczy, my nadal żyjemy – dodałam i spojrzałam na niego – urwę kawałek Twojej koszulki i zrobię Ci bandaż na ranie postrzałowej, dobrze? Nie będzie się sączyła tak mocno krew, a Twoja koszulka jest dłuższa niż moja. Chłopak zaśmiał się cicho i kiwnął głową, po czym odrzekł:

-Minęła krótka chwila, a Ty już masz ochotę zdzierać ze mnie ubrania, jestem taki fajny! – zachichotał . Wywróciłam oczami i używając całej swojej siły, wydarłam fragment materiału, po czym zrobiłam coś na wzór opaski uciskowej w miejscu rany. Tao spojrzał na rękę i uśmiechnął się na wznak „fachowej” roboty.

-Ubrudziłaś się moją krwią – mruknął smutno.

-Jestem brudna od stóp do głów w błocie, mam poranione przez gałęzie ciało, a Ty mi coś mówisz o brudzeniu się krwią? Proszę Cię.. nic mnie już nie zdziwi – uśmiechnęłam się głupio – masz tu zasięg?

Wyjęłam swój telefon i upewniłam się że go nie mam. – bo ja nie – rzuciłam szybko. Tao wyjął telefon z kieszeni spodni i zerknął.

-Co chwilę mi łapie jedną kreskę, a za chwilę znika-odpowiedział  zmieszany panda.

-Damy radę się dodzwonić? – odpadłam z nadzieją w głowie. Kiwnął głową, że spróbuje i wykręcił numer menadżera. Zacisnęłam piąstki  by nam się udało, rzecz jasna nie miało to wpływu na powodzenie tej próby.

-H-halo?! –rzucił Azjata zaskoczony sukcesem – pani e menadżerze, to ja! Tao !-krzyknął w miarę cicho chłopak. Obserwowałam to z zapartym tchem, ciesząc się tym małym powodem do radości.

-Zjechaliśmy drogą trzysta pięćdziesiąt cztery, nie wiem gdzie się dokładnie znajdujemy, ale to jakiś las niedaleko opuszczonego magazynu. –rzucił szybko chłopak- tak, Annie nic nie jest, nie wiem co z Luhan’em,  zaczęliśmy uciekać, rozdzieliliśmy się, on jest sam, do tamtej chwili był żywy, te porywaczki są uzbrojon.. kurna.-warknął panda.

-Co jest? – jęknąłam.

-Urwało połączenie, nie mają wszystkich informacji, ale chyba nas znajdą...-westchnął Tao. Kiwnęłam głową i uśmiechnęłam się – nie martw się, znajdą nas..

Chwilę ciszy przerwał szelest.  Znów ktoś się zbliżał, a właściwie, był tu. Deilkatne ciało, majaczyło się na górze otworu, drobna twarz, duże oczy i drobna sylwetka. Zaparło nam dech w płucach..